Oleh AZIZI SALIM
DALAM era digital yang serba terbuka, perbezaan politik semakin ketara dan mudah disebarkan melalui media sosial.
Namun, kebebasan bersuara yang dijamin dalam sistem demokrasi tidak boleh disalah tafsir sebagai kebebasan mutlak untuk menghina, memfitnah, atau mencerca pihak lain.
Fenomena ini bukan sahaja menjejaskan imej politik negara, tetapi turut mengancam keharmonian sosial dan keutuhan undang-undang.
Perkembangan politik Malaysia beberapa tahun kebelakangan ini memperlihatkan peningkatan dalam politik berasaskan emosi dan sentimen.
Platform seperti X (Twitter), Facebook, dan TikTok sering dijadikan medan untuk menyerang lawan politik dengan kata-kata kesat dan tuduhan tanpa asas.
Fenomena ini menunjukkan wujudnya budaya politik toksik, di mana kebenaran diketepikan demi kepuasan emosi dan populariti segera.
Lebih membimbangkan, segelintir pemimpin parti politik dilihat seolah-olah menutup mata terhadap tindakan pengikut atau penyokong mereka yang menyebar fitnah.
Apabila budaya ini dibiarkan berleluasa, ia bukan sahaja menjejaskan kredibiliti parti berkenaan, malah boleh mencetuskan polarisasi politik yang lebih mendalam.
Dalam konteks ini, penting untuk diingat bahawa setiap warganegara, tanpa mengira kedudukan — sama ada rakyat biasa, pemimpin politik, atau tokoh agama — tetap tertakluk kepada undang-undang.
Akta Komunikasi dan Multimedia 1998 serta Kanun Keseksaan memperuntukkan tindakan terhadap penyebaran fitnah dan penghinaan dalam talian.
Dalam kes terbaharu, seorang pemimpin Pas di peringkat cawangan di Melaka telah dihadapkan ke Mahkamah Sesyen Siber di Kuala Lumpur semalam atas dakwaan di bawah Seksyen 233(1)(a) Akta Komunikasi dan Multimedia 1998.
Bagaimanapun, pemimpin terbabit, Azmi Aziz tidak hadir. Dia dituduh menggunakan akaun Facebook “عزمي حاجعزيز (Azmi Haji Aziz)” membuat hantaran jelik dengan mengubah suai kartun dengan elemen politik yang jelas dalam kandungannya.
Dalam kes ini, mahkamah mengesahkan saman telah diserahkan pada 30 September lalu namun tertuduh gagal hadir tanpa alasan.
Susulan itu, waran tangkap telah dikeluarkan dan sebutan semula pada 6 November depan.
Nyata, undang-undang sahaja tidak mencukupi. Nilai moral dan tanggungjawab sosial harus dipupuk, terutama dalam kalangan pemimpin politik yang mempunyai pengaruh besar terhadap tingkah laku penyokong mereka.
Pemimpin yang berwibawa seharusnya menjadi contoh teladan dalam berpolitik dengan adab, bukan membiarkan diri dikelilingi oleh budaya taksub dan kebencian.
Salah satu contoh ialah kes di atas dan banyak lagi kes-kes sedemikian, sama ada sudah didakwa di mahkamah, dalam proses pendakwaan atau yang belum didakwa.
Justeru, Malaysia memerlukan politik baharu yang berteraskan rasional, fakta, dan integriti — bukan retorik kosong dan serangan peribadi.
Perbezaan ideologi politik sepatutnya menjadi ruang untuk berdebat secara sihat demi mencari solusi terbaik untuk rakyat.
Pemimpin politik perlu mendidik pengikut mereka bahawa berbeza pendapat tidak bermakna bermusuhan, dan media sosial bukan gelanggang untuk menghina sesiapa.
Masyarakat pula perlu lebih berwaspada terhadap maklumat tidak sahih serta menolak budaya “viral tanpa semak.”
Dalam dunia yang penuh maklumat palsu, tanggungjawab menapis, menilai, dan memahami konteks amat penting.
Kesimpulannya, politik yang sihat tidak lahir daripada kebencian, tetapi daripada perbezaan pandangan yang diurus dengan hikmah.
Kebebasan bersuara harus disertai dengan etika dan tanggungjawab. Hanya dengan itu, politik Malaysia dapat berkembang ke arah kematangan sebenar — politik yang memupuk perpaduan, bukannya perpecahan. – Edisi 9